Filip Kallimach, Do Grzegorza z Sanoka najwielebniejszego arcybiskupa lwowskiego, wezwanie ze wsi do miasta na Boże Narodzenie, [w:] Antologia poezji polsko-łacińskiej 1470-1543, GLOB, Szczecin 1985, s. 54

w ten czas kiedy radość ze wsi garście rozpościera

toczy radosne wezwanie tedy piszę

oto narodzin Chrystusa znów uroczystość nadchodzi

postaci maleńkiej dawnej od proroków

w myśl przepowiedni dla znaczenia obranej

Bóg sam na świecie naszym marznie

w szopie pospołu z wołem i osiołkiem

mroźną nocą tchu w piersi nabiera

od śmierci oddechy odgania

a świętość w korowodach mnoży wieści

o niezmiernej boskości Rodzica

siła w nim taka sama bo z jednego wzięta

na ludzkie uczynki pomoc nagląca

trzech królów źrenice za gwiazdą poszły

by w słodyczy klęknąć złotem siano zmierzwić

i oczy śmiertelne otworzyć w ofierze

muzyka temu szczęściu przygrywa

pasterską nutą wygłodzona

lecz srogą zimę przegania w przepaść złego imienia

racz więc i Ty Wielebny wśród maluczkich zasiąść

jak lud wsi na klęczkach zjednoczony

własne wołanie w szczerości niezwykłe

a prawda w ustach gości w Chrystusa imieniu

o rychłym ludzi odkupieniu